دارم كتاب در آغوش نور رو ميخونم ! و اينگونه ست كه خوابهام در همين راستا قرار گرفته .. ولي يه چيزي برام خيلي عجيبه، اينكه هرجقدرم بخاطر مطالعاتم باشه، حس خوابهام خيلي واقعي ان ! و من دوسشون دارم ! خواب مامانبزرگ رو ديدم. باهام حرف ميزد ... با لب نه، فقط همديگه رو نگاه ميكرديم و تمام كلمات با احساس و عواطفش بهم منتقل ميشد. تكيده بود .... مظلوم بود ... خيلي حيووني بود .. دلم سوخت خيلي براش ... انگار زياد گريه كرده بود و زيادتر، سكوت ! بهش گفتم چي شد مردي گفت ميخواي بهت نشون بدم؟ گفت اره ... روبروم بود ... ولي يك آن ديدمش كه كنارم بود سمت راستم و از عرض درونم رد شد و با رد ش

اين روزا بايد مهربون باشيم ! تمرين استاده ! و زهرايم حال رواني چندان خوبي نداره ... سعي كردم مهربون باشم سعي كردم كلي حرف خوب بهش بزنم ... ساعت 4 شد و من تو همين فكرا بودمو داشتم از خط كشي هميشگي رد ميشدم كه دوباره ح رو ديدم توي شعبه شون نزديك در .. يه برگه دستش بود و داشت اي تي ام رو پول گذاري ميكرد ....... دلم ريخت باز ! لذت بردم از نگاه كردن بهش ... نگاهم خيره موند به اون ... مثه همون نقاشي خودش، سرم به سمت اون موند و پاهام به راه زندگي ! ديگه خط صحبت هاي درونيم عوض شد .... همش با اون حرف ميزدم ... و به اين فكر ميكردم كه نگاهش هنوزم مهربونه ... كه دلم چقدر لك زده واسه مهربون

قصه از اينجا شروع شد كه كلاس كارما ترم 5 شروع شد ! بايد سه روز مداوم مهربوني ميكرديم ! و جالبه من از همون صبحش دوباره مقاومتم شروع شد ! ي بخشي از وجود من كنار سرم، گاها نزديك گوشهام وايميسه و تحريكم ميكنه كه خلاف اون كاري رو انجام بدم كه بايد انجام بدم ! خشنه و زور ميگه و اخلاقمو بد ميكنه. مث تصوير شيطون توي همون كتابي كه وقتي بچه بوديم داشتيم و انگار اون تصويره هم عينا همونه ! فقط چهره اون تصويره، چهره ي من درونيه ! حالا قصه خيلي ساده س ! من مثه خيلي از ادماي ديگه، توي ناخوداگاهم يه تصويرهاي ناخوشايندي ضبط شده دارم كه صحيح نيستن اما دارن كار ميكنن و تاثيرشون